Za czasów Konstantyna rzymska armia bardzo się zmieniła. Dawne legiony i auxilia stały się teraz drugorzędnymi oddziałami granicznymi, których liczbę poważnie zmniejszono. Powołano elitarną, ruchliwą armię polową. Składały się na nią oddziały jazdy (vexillationes palatinae) i 5 legionów piechoty (legiones palatinae), każdy liczący po 1000 - 1500 żołnierzy oraz auxilia palatina (10 oddziałów po 500 żołnierzy każdy). Rysunek przedstawia żołnierza jednego oddziału auxilia rekrutowanego w Brytanii. Można go zidentyfikować po wzorze wymalowanym na tarczy. Jego pas przypomina współczesne pasy oficerskie z kółeczkami do podczepiania (sprzączkami). Ma on długi miecz (spatha) i lancae. Nie wiadomo czy powszechne było wówczas używanie zbroi. Ammian często wspomina o "błyszczącej" lub "świecącej zbroi". Rekonstrukcja jest oparta na figurze wyrzeźbionej na Łuku Konstantyna.
Lekkozbrojny jeździec odgrywał w tych czasach ważniejszą rolę z armii rzymskiej. Należy on do oddziałów "zuchwałych Maurów" (Mauri feroces). Inni lekkozbrojni jeźdźcy mieli większe owalne tarcze, takie jak piechota i nazywano ich scutarii. Dawni zwiadowcy legionów tworzyli teraz oddzielne jednostki jazdy lekkozbrojnej, używali hełmów i małych tarcz. Wszystkie oddziały jako główną broń miały oszczepy i spathae, ale byli też konni łucznicy. Rysunek z lewej przedstawia pieszego łucznika z oddziałów galijskich lub belgijskich. Ponadto jako dodatkowe uzbrojenie, ma on toporek i tarczkę.
|
|