Postacie na rysunku przedstawiaja żołnierzy (miles) z tego okresu. Tych, którzy dzięki posiadaniu własności mogli służyć w wojsku w określonej grupie, gromadzono i przydzielano do niej. Służbę wojskową odbywali obywatele między 17 a 46 rokiem życia. W razie ogólnego zagrożenia górna granice podnoszono do 50 lat lub nawet więcej. Piechurów dzielono na 4 klasy, które tworzyły odrębne linie bitwy. Velites to najmłodsi i najubożsi. Ich uzbrojenie stanowiły oszczepy o długości 1,2 m, miecz i wiklinowa tarcza o średnicy 1 m, obciągnięta skórą. Dodatkowym uzbrojeniem ochronnym był hełm. Polibiusz wspomina, że wielu żołnierzy nosiło wilcze lub niedźwiedzie skóry na hełmie. Postać dalsza z prawej to żołnierz należący do hastati lub principes. Tworzyli oni pierwsza i druga linię ciężkiej piechoty. Hastati to w pełni dojrzali młodzi ludzie osłaniani długą scutum i uzbrojeni w 2 pila (lekką i ciężką) i krótki, prosty miecz do zadawania cięć i pchnięć (gladius). O zbroję każdy troszczył się sam i dlatego były one odmienne. Ten żołnierz ma małe metalowe płyty na piersiach i plecach, nagolenniki tylko na lewej nodze i hełm typu "Montefortino". Principes to żonaci mężczyźni w kwiecie wieku, jak to określił Polibiusz. Uzbrojeni byli tak, jak hastati. Postać z prawej to triarius - starszy, weteran trzymający długą włócznię do zadawania pchnięć (hasta). Tego było stać na kolczugę i hełm typu etrusko - korynckiego oraz oba nagolenniki. Malunki na tarczy są hipotetyczne, ale oparto je na italskich wzorach znanych z późniejszego, rzymskiego okresu.